O poszukiwaniu siebie u progu dorosłości
Wchodzenie w dorosłość to moment, w którym wiele rzeczy zmienia się szybko i jednocześnie. Nowe środowiska, decyzje dotyczące edukacji, pracy, relacji – wszystko to może wywoływać poczucie zagubienia. Młodzi dorośli często mówią, że nie wiedzą, kim są ani czego chcą. Niepewność ta nie jest oznaką porażki, lecz naturalnym etapem rozwoju psychicznego.
W podejściu Gestalt mówi się o cyklu kontaktu – procesie, w którym odkrywamy siebie poprzez doświadczanie. Kiedy próbujemy nowej roli, nowej grupy, nowego miejsca – jesteśmy w ruchu. Czasem jednak cykl zostaje przerwany, bo lęk przed oceną, porażką lub odrzuceniem jest zbyt silny. Wtedy pojawia się chaos: robię rzeczy, które nie są moje, by zadowolić innych lub uniknąć konfrontacji z nieznanym.
Wybór kierunku studiów, zmiana grupy z licealnej na akademicką, pierwsza praca – to nie tylko zmiana zewnętrzna, ale też wewnętrzna. Pojawiają się pytania: „Czy naprawdę tego chcę?”, „Czy jestem wystarczająco dobry/a?”, „Kim właściwie jestem bez tej roli, tej grupy, tej relacji?”. To momenty, w których bardzo potrzebujemy być w kontakcie ze sobą, ale właśnie wtedy ten kontakt często się rozmywa.
Z perspektywy teorii przywiązania, nasze wcześniejsze doświadczenia bliskości i bezpieczeństwa wpływają na to, jak radzimy sobie z przejściami. Osoby, które miały przestrzeń na wyrażanie siebie i były słyszane w swoich trudnościach, łatwiej znoszą wewnętrzne wahania. Ale nawet jeśli tego nie było, terapia może pomóc stworzyć nowy, bezpieczny grunt – oparty na zaufaniu do własnych przeżyć.
Gestalt nie daje gotowych odpowiedzi na pytanie: „Kim mam być?”. Zamiast tego, zaprasza do eksplorowania: co teraz czuję, czego potrzebuję, co mnie porusza? W pracy z młodymi dorosłymi często towarzyszę takim pytaniom – bez pośpiechu, bez presji, z szacunkiem dla procesu. W eksperymentach terapeutycznych próbujemy czasem nowych sposobów bycia – inaczej rozmawiać, inaczej się poruszać, inaczej podejmować decyzje – by odkryć, co jest naprawdę „moje”.
Zagubienie może być początkiem odnalezienia. Choć niepewność boli, to właśnie ona często otwiera nas na prawdziwe poznanie siebie. To nie musi być szybki proces. Można się zatrzymać, pochylić nad sobą, zobaczyć: co mnie męczy, co mi służy, z czym chcę zostać, a co odłożyć. Relacja terapeutyczna może być miejscem, w którym uczymy się ufać sobie – krok po kroku.
Młodzi dorośli często żyją pod presją: żeby wiedzieć, co dalej, żeby mieć plan, żeby się nie pomylić. Tymczasem prawo do błądzenia jest częścią dorastania. W terapii można znaleźć przestrzeń na wahanie, na próbę, na powrót do siebie – bez konieczności udowadniania czegokolwiek. Poszukiwanie to proces, a nie wynik – i warto dać sobie zgodę, by być w drodze.
